szczęście

szczęście jest przaśne
irytujące
intensywnością wrażeń
zmusza cząsteczki w mózgu
do bezustannych
podrygów
podskoków radości
których gracja znika
gdzieś po godzinie i 3/4
wymaga uśmiechów
pozytywności
braku zniesmaczeń i potępiania
rodzi w sumieniu
wyrzuty niedoceniania

dlatego szczęście nigdy nie trwa
tyle ile by mogło
szlag by nas trafił
marazm to spokój ducha

Drama

Nieskoro

porównania czynię

Gdy znam
przejrzysty ich wynik

Już zanim

Ty mi dźgasz
sobą spokój

Chodź mówią mi
że to ciśnienie

Na szkło

Od lat uczę się
ufać instynktom

Nie wierzyć zbytnio
w ludzką empatię

Zbyt płaski robi się ten świat.

***

przeciętność mnie

przeraża
przytłacza 

bezsilnością

nowotworową
zaskakującą znikąd
nagłą obecnością

Zuzia

żeby móc o tym nie myśleć

wymuszam niezdrowo

wysokie tętno biegu

dla dystrakcji kompulsywnie

tworzę i wykreślam

pozycję z listy zadań

lub mogę się skupić na przykład

na męczącej suchości języka

i pulsującym bólu głowy

tu-dum. tu-dum.

tu-dum. tu-dum.

tu-dum. tu-dum.

znajome to jakoś

znajomo uwiera

***

W mojej głowie przez ostatnie 2:15

zaszło wiele procesów

twórczo niszczących

przyjemnie bolesnych

I chwiejnie wypełniających

poczuciem celu

Wiele razy wzdrygnęłam się

po wzroku niewidzącym

po kroku niestałym

I to właśnie Ty jesteś nadal

pierwszą osobą do której zadzwonie

Niezmiennie

Bo tylko Ty umiesz skleić

moją całość z kawałków

***

kim jesteś
przeciętna mdła postaci
odprysku blasku
dni minionych
bez tłumaczenia
płynności przejścia
zatańcz jutrzejszy dzień
w rytm swoich myśli
wbrew melancholijnym
kroplom na szprychach roweru
oznajmij nadejście
wiosny nastrojów

***

Zawsze chciałam nauczyć się pleść
z chwili codziennych swoją przyszłość
tak samo jak te koszyki z wiklinowych gałązek
według idealnie chaotycznych schematów

Przekładać z prawej na lewą sukcesy
by z lewej na środek zasupłać je klęską
niezauważenia różowej poświaty
na ostatnich tego dnia mammatusach

I ukryć książkowe wyrzuty sumienia
jak zakończenia najcieńszych wici
pomiędzy scaloną strukturą formy
swojego w oczach innych obrazu.