***

Nie lubię ludzi, którzy piszą wiersze

Są neurotyczni

Przewrażliwieni

Spatetyzowani

Ponad miarkę codzienna

Patrzą na małe

Nie na szerszą całość

Czepiają się kiedyś

Bo teraz nie dzieje

Się przecież nic

W tych kurzowych

Oparach zamkniętych

Obdrapanych okiennic

W nieposiadaniu

W nadodczuwaniu

W nieżyciu

Nie chcę być człowiekiem, który pisze wiersze

Fatamorgana

Patrzę na siebie w lustrze
Wieloma różnymi oczyma

Tego wyrostka w garniturze
Z winiarni za rogiem hotelu
Kiedy siedzę podchmielona
W towarzystwie mon père
Który wydaje się być raczej mon ami

Oczyma własnego ojca
Patrzę równie często jak nie częściej
Szczególnie jeśli coś w tym odbiciu
wymyka się mojej kontroli
Czy też zwykłemu pojęciu rzeczy

Patrzę też oczyma Twojego zachwytu
Zwykle wtedy gdy niecelowo
wypnę biust
Kiedy wyjątkowo zgrabnie obliżę
Lepkie od soku wargi
Lub zrobię bezradną dziecinną minę

I zwykle wtedy najbardziej nie dowierzam
w to co widzę i szukam potwierdzeń
We wspomnieniach wszystkich byłych i niedoszłych
kochanków jednego spojrzenia

Patrzę na swoje odbicie
Tak jak widzi je wielu
Najrzadziej patrzę na siebie jednak
własnymi oczyma
Bo wtedy najmniej
Mam akceptacji

Wierszowy buziak

Nie wszystko co na filmach
Wyglądałoby kolorowo
W naszej rzeczywistości

Kłótnie latynoskich kochanków
Podchmielone szampanem
Z bliznami od pazurów
Rozbitymi elementami dekoracji
Z rozgrzanym, lepkim, niespokojnym snem

To wyglądałoby dobrze
Może na szpilkach
Na wąskich uliczkach Perugii
Może we włoskich krzykach
Wymieszanych z cichą balladą z baru

Bo w deszczowej rzeczywistości
Wiosny Amsterdamu
Wygląda to mdło i bezbarwnie

Może dlatego, że jedynie Twój uśmiech sprawia
Że cała Holandia nie jest szara

Bezpardonowa groźba całkiem przyjemnej śmierci

Kiedy w salonie 

Składam zbyt równo 

Wczorajsze pranie

Te tulipany co pachną 

miodem

Chylą się krzywo

I roszczą sobie

Coraz to większą

Powierzchnię 

Nieużywanych świec

Bezużytecznych stojaków

Na zbyt szybko wypite

Czerwone wino

Ja nie wiem do końca

Czym teraz pachnę

Wieczorną kawą czy 

desperacją

Ale zachłanność

Mojej miłości

Pokłada się szerzej

Z wieczoru na noc

Na Twojej nazbyt 

Chłonącej pasji

Mylnie zupełnie

ulokowanej

Szczerej atencji

Niedopieszczona

Mogę zapieścić

Udusić sobą

równie nagle

szybko 

skutecznie

Jak przesłodzone

Lepkie opary

Tych zapomnianych

Stu tulipanów

Którym bezmyślnie

Zabrakłam wody

Niezamierzenie całkiem

szczęście

szczęście jest przaśne
irytujące
intensywnością wrażeń
zmusza cząsteczki w mózgu
do bezustannych
podrygów
podskoków radości
których gracja znika
gdzieś po godzinie i 3/4
wymaga uśmiechów
pozytywności
braku zniesmaczeń i potępiania
rodzi w sumieniu
wyrzuty niedoceniania

dlatego szczęście nigdy nie trwa
tyle ile by mogło
szlag by nas trafił
marazm to spokój ducha

Drama

Nieskoro

porównania czynię

Gdy znam
przejrzysty ich wynik

Już zanim

Ty mi dźgasz
sobą spokój

Chodź mówią mi
że to ciśnienie

Na szkło

Od lat uczę się
ufać instynktom

Nie wierzyć zbytnio
w ludzką empatię

Zbyt płaski robi się ten świat.

***

przeciętność mnie

przeraża
przytłacza 

bezsilnością

nowotworową
zaskakującą znikąd
nagłą obecnością

Zuzia

żeby móc o tym nie myśleć

wymuszam niezdrowo

wysokie tętno biegu

dla dystrakcji kompulsywnie

tworzę i wykreślam

pozycję z listy zadań

lub mogę się skupić na przykład

na męczącej suchości języka

i pulsującym bólu głowy

tu-dum. tu-dum.

tu-dum. tu-dum.

tu-dum. tu-dum.

znajome to jakoś

znajomo uwiera

***

W mojej głowie przez ostatnie 2:15

zaszło wiele procesów

twórczo niszczących

przyjemnie bolesnych

I chwiejnie wypełniających

poczuciem celu

Wiele razy wzdrygnęłam się

po wzroku niewidzącym

po kroku niestałym

I to właśnie Ty jesteś nadal

pierwszą osobą do której zadzwonie

Niezmiennie

Bo tylko Ty umiesz skleić

moją całość z kawałków

***

kim jesteś
przeciętna mdła postaci
odprysku blasku
dni minionych
bez tłumaczenia
płynności przejścia
zatańcz jutrzejszy dzień
w rytm swoich myśli
wbrew melancholijnym
kroplom na szprychach roweru
oznajmij nadejście
wiosny nastrojów

***

Zawsze chciałam nauczyć się pleść
z chwili codziennych swoją przyszłość
tak samo jak te koszyki z wiklinowych gałązek
według idealnie chaotycznych schematów

Przekładać z prawej na lewą sukcesy
by z lewej na środek zasupłać je klęską
niezauważenia różowej poświaty
na ostatnich tego dnia mammatusach

I ukryć książkowe wyrzuty sumienia
jak zakończenia najcieńszych wici
pomiędzy scaloną strukturą formy
swojego w oczach innych obrazu.

Bo czy materializm może objawiać się w niuansach?
W nieumiejętności nauki bez kolorowych znaczników i zakreślaczy.
W czułości gestu dotyku ekspresu do kawy.
W pedantyczności ułożenia przedmiotów na biurku.
A czy niemożność zaśnięcia na krzywo pościelonym łóżku,
mania wyrównywania podkładek na stole,
potrzeba stałego układu bibelotów na parapecie,
czy to już zakrawa na nerwice natręctw?

Czy może to po prostu nawyki.

Nawykłam do wyniszczającej pedanterii i konkurencji.
Nie umiem nie stanąć do wyścigu, chociażby nieświadomie.
Dążąc do celu, tracę go z oczu.

Tak bardzo boli niedoskonałość.

Chcę snąć i zaśnić.
Imperfekcyjnie.

NL

wchodzę do tych sześciu ścian

do tych wygłaskanych szczegółów

szaro-czerwono precyzyjnej przestrzeni

do znanego zapachu płynu do płukania

miękkości kapy na sofie

wyschniętych goździków w wazonie

krzykliwej trampoliny za oknem

do odcisków Twoich ust na płótnie

budzenia się dźwiękami Schuberta

odwiedzam tu swoje rzeczy

zapełniam nimi przestrzeń

kamufluję pustkę tymczasowości

ale to na szczęście nadal nie jest mój dom

nie tutaj

J.

Stawiam ludziom zarzut ze nie są Tobą

Miejscom, ze nie przesiąkły Twoim zapachem

Muzyce, ze nie wybrzmiewa Twoim głosem

Twojość na szczycie listy ichniości

Rozpada mnie na niespójność

Niedosyt nas w Tobie i we mnie

Światu dostaje się rykoszetem

i cały się lepi z kawałków

FOMO

Drapiąco srebrna opaska weekendowego UNSEEN Photo Fair na mojej ręce wykrzywia mi usta w satysfakcji. Moje sześć kątów przyozdabia nowoprzybyły Magazine i nieokrzesanie designerski tote bag. Chciałabym powiedzieć, że z namaszczeniem zapalam papierosa. Chciałabym powiedzieć, że półmrok otoczenia rozjaśnia migotliwy płomień. Ale nie. To jedynie 49Wattowa żarówka, ta jedna która oparła się zaborom, nie jest więc nawet migotliwa. Palenie, nieopacznie nie myśląc o estetyce tej chwili, rzuciłam w poprzednim wcieleniu. 

I patrzę na ten krzywo opalony kawałek materiału na nadgarstku. I patrzę na kusząco nieskalaną niczym biel powierzchni szafy, błagającą o artystyczne na niej wyżycie. Na Cultural Economics Handbook leżącą w lewej komorze półki polskiego pochodzenia, na Proces, Goodbye Sarajevo, Traktat o łuskaniu fasoli, opierające się o prawy jej skraj. Na czarno-pustą tekturowość ramek. I o tym o ile przyjemniej było by wypełnić te rzeczy zawartością/pozwolić im wypełnić mnie ich zawartością, niż rozglądając się nieustannie po czterech z sześciu kątów myśleć o tym co dzieje się na rozkrzyczanych, pijanych, zzieleniało-rozjarzonych, górnych piętrach kamienic na rynku. O ile przyjemniej nawet niż rozglądać się po ichże rozkątowieniu od wewnątrz. 

Połowa powierzchni szafy i naręcze wrzosów dla śmiałków, co postanowią zadźgać szepty konwenansów w mojej głowie. I przyłączyć się do dzielenia zawartością. Obopólnie.

Jak zabraknie szafy, kupi się kolejne.

***

Nauczyłam się zjadać cukierki

pojedynczo

prowadzić auto

krętą drogą w czasie deszczu

poświęcać całe godziny

obserwacji nocnie marnych płótn

Chciałabym umieć zapomnieć 

o tym wszystkim

może wtedy

Może wtedy

te noce byłyby

mniej gwieździsto przyciągające

poranki

nie powiększały źrenic

Może wtedy

umiałabym spojrzeć na te wielomiany

bez zaszklonych rozbawieniem oczu

rozluźnionej postawy

bez frywolnego

posmaku życia na języku

Royal Fish&Chips

Londyńczycy

są wyjątkowo przewidujący

wiedzą kiedy zapali się zielone światło

zanim jeszcze się to stanie

ukrywają restauracje

przed niszczycielską plagą przyjezdnych

zalewają ulice sieciówkami

wartościowe pakują w papier śniadaniowy

żebyś przypadkiem się nie skusił

i nie przeludnił im Barbicane'u

Ty skarpetkowo-sandałowy potworze

Ty mróweczko w pszczelim ulu

biały człowieku wśród czarnych i żółtych

Ty, za przeproszeniem, turysto

Sycylia

Moja głowa szumi płodnością

Pieni się od nadmiaru bodźców

Rozsadzają ją od środka idee

I bodą w twarde skorupy kultury

Rozmiękły w chlorze basenu pomysły

Stopiły ze skórą słoneczne omamy

Roztacza się wokół aura rozmycia

Zakryta cieniem poszycia cytryn

Azyl na końcu świata.

Od dziecka pielęgnuję wspomnienie uczucia przebywania we włosko rodzinnej restauracji. Odczucia ciągłego wzroku 'ojca' restauracji na swojej twarzy, oceniającego wrażenia smakowe. Oburzenia na odmowę wypicia "leczniczego dla żołądka", smakującego jak krople żołądkowe trunku. Kolejnych, milionowych pojawiających się znikąd przystawek. Honorowego brzęku monet wsypujących się z portmonetki bezdomnej kobiety siedzącej w rogu lokalu. Poklepywań po ramieniu i stale napełniającego się winem kieliszka. Braku pohamowań i kurtuazji. Wszechobecnej akceptacji i najzwyczajniejszej w świecie atmosfery rodzinności, której często nie potrafią zapewnić więzy krwi.

I wreszcie po tylu latach to zamazane samorozwojem wspomnienie odżywa we mnie uśmiechem siwowłosego Włocha w kameralnej restauracji cienistego zaułku ulicy. W jego oburzeniu naszą dwukrotną odmową kelnerce spróbowania 'Limoncello'. W tych kilku słowach anglosaskich pośród zalewu romanizmów, dzięki którym nasze porozumienie nie jest tylko w praktyce nieme. W jego dosłownie niemym zachwycie włosami mojej przyjaciółki, okazanym ciągłym ich głaskaniem, które nie powoduje nawet najmniejszej dozy naszego oburzenia. W zblazowaniu nastolatek klikających na swoich smartfonach podczas rodzinnych urodzin ich wuja przy stoliku obok. W godzinnym oczekiwaniu na rachunek i odmowie przyjęcia nie tylko napiwku, ale także jednocyfrowej części rachunku. W spiralnie rozchodzącej się płaszczyźnie zadaszenia i intymnych pocałunkach pary w kącie.

Zarówno Rzym, jak i Trento podarowały mi poczucie przynależność na obczyźnie. Obydwa miasta przytuliły mnie tymi restauracjami do swojej esencji i do najlepszego oblicza włoskiej natury. Obydwaj Panowie zainspirowali i wlali w duszę niezapomniane ciepło. Obydwa trunki zostały w końcu wypite. Wielokrotnie.

DSW

Krzycz

Ojcze, Matko...

Biegnij

w kierunku gwieździstej ekstazy

Przeżywaj

wszystko czego uczą Cię tutejsi 

niezbyt odrealnieni scenarzyści

Sępy Kultury to słodkie stworzenia

Reżyseria potrafi być społecznie szkodliwa

Sztuka zakrzywia samoświadomość

XXIXe dni szczęścia

3,5 godziny zachwytu

3 lokale zwierzeń

My dwie

Zamilkłaś

Turkusowy skraj paznokcia

kreśli rysę

na starozłotej czerni otarcia

Usiadłyśmy

zastygłyśmy w myślach

Przeżyłyśmy

koślawość planów

prostotę wykonania

kulturalne społeczne zakrzywienie

"-Co robisz?

 - NIC. 

NARESZCIE!"