.

.

niedziela, 26 października 2014

NL

wchodzę do tych sześciu ścian
do tych wygłaskanych szczegółów
szaro-czerwono precyzyjnej przestrzeni
do znanego zapachu płynu do płukania
miękkości kapy na sofie
wyschniętych goździków w wazonie
krzykliwej trampoliny za oknem
do odcisków Twoich ust na płótnie
budzenia się dźwiękami Schuberta

odwiedzam tu swoje rzeczy
zapełniam nimi przestrzeń
kamufluję pustkę tymczasowości

ale to na szczęście nadal nie jest mój dom
nie tutaj

niedziela, 28 września 2014

J.

Stawiam ludziom zarzut ze nie są Tobą
Miejscom, ze nie przesiąkły Twoim zapachem
Muzyce, ze nie wybrzmiewa Twoim głosem
Twojość na szczycie listy ichniości

Rozpada mnie na niespójność
Niedosyt nas w Tobie i we mnie
Światu dostaje się rykoszetem
i cały się lepi z kawałków

poniedziałek, 22 września 2014

FOMO

Drapiąco srebrna opaska weekendowego UNSEEN Photo Fair na mojej ręce wykrzywia mi usta w satysfakcji. Moje sześć kątów przyozdabia nowoprzybyły Magazine i nieokrzesanie designerski tote bag. Chciałabym powiedzieć, że z namaszczeniem zapalam papierosa. Chciałabym powiedzieć, że półmrok otoczenia rozjaśnia migotliwy płomień. Ale nie. To jedynie 49Wattowa żarówka, ta jedna która oparła się zaborom, nie jest więc nawet migotliwa. Palenie, nieopacznie nie myśląc o estetyce tej chwili, rzuciłam w poprzednim wcieleniu. 

I patrzę na ten krzywo opalony kawałek materiału na nadgarstku. I patrzę na kusząco nieskalaną niczym biel powierzchni szafy, błagającą o artystyczne na niej wyżycie. Na Cultural Economics Handbook leżącą w lewej komorze półki polskiego pochodzenia, na Proces, Goodbye Sarajevo, Traktat o łuskaniu fasoli, opierające się o prawy jej skraj. Na czarno-pustą tekturowość ramek. I o tym o ile przyjemniej było by wypełnić te rzeczy zawartością/pozwolić im wypełnić mnie ich zawartością, niż rozglądając się nieustannie po czterech z sześciu kątów myśleć o tym co dzieje się na rozkrzyczanych, pijanych, zzieleniało-rozjarzonych, górnych piętrach kamienic na rynku. O ile przyjemniej nawet niż rozglądać się po ichże rozkątowieniu od wewnątrz. 

Połowa powierzchni szafy i naręcze wrzosów dla śmiałków, co postanowią zadźgać szepty konwenansów w mojej głowie. I przyłączyć się do dzielenia zawartością. Obopólnie.

Jak zabraknie szafy, kupi się kolejne.

wtorek, 9 września 2014

***

Nauczyłam się zjadać cukierki
pojedynczo
prowadzić auto
krętą drogą w czasie deszczu
poświęcać całe godziny
obserwacji nocnie marnych płótn

Chciałabym umieć zapomnieć 
o tym wszystkim
może wtedy

Może wtedy
te noce byłyby
mniej gwieździsto przyciągające
poranki
nie powiększały źrenic

Może wtedy
umiałabym spojrzeć na te wielomiany
bez zaszklonych rozbawieniem oczu
rozluźnionej postawy
bez frywolnego
posmaku życia na języku

niedziela, 31 sierpnia 2014

Royal Fish&Chips

Londyńczycy
są wyjątkowo przewidujący

wiedzą kiedy zapali się zielone światło
zanim jeszcze się to stanie
ukrywają restauracje
przed niszczycielską plagą przyjezdnych
zalewają ulice sieciówkami
wartościowe pakują w papier śniadaniowy
żebyś przypadkiem się nie skusił
i nie przeludnił im Barbicane'u

Ty skarpetkowo-sandałowy potworze
Ty mróweczko w pszczelim ulu
biały człowieku wśród czarnych i żółtych
Ty, za przeproszeniem, turysto

niedziela, 10 sierpnia 2014

Sycylia

Moja głowa szumi płodnością
Pieni się od nadmiaru bodźców
Rozsadzają ją od środka idee
I bodą w twarde skorupy kultury

Rozmiękły w chlorze basenu pomysły
Stopiły ze skórą słoneczne omamy
Roztacza się wokół aura rozmycia
Zakryta cieniem poszycia cytryn

poniedziałek, 30 czerwca 2014

Azyl na końcu świata.

Od dziecka pielęgnuję wspomnienie uczucia przebywania we włosko rodzinnej restauracji. Odczucia ciągłego wzroku 'ojca' restauracji na swojej twarzy, oceniającego wrażenia smakowe. Oburzenia na odmowę wypicia "leczniczego dla żołądka", smakującego jak krople żołądkowe trunku. Kolejnych, milionowych pojawiających się znikąd przystawek. Honorowego brzęku monet wsypujących się z portmonetki bezdomnej kobiety siedzącej w rogu lokalu. Poklepywań po ramieniu i stale napełniającego się winem kieliszka. Braku pohamowań i kurtuazji. Wszechobecnej akceptacji i najzwyczajniejszej w świecie atmosfery rodzinności, której często nie potrafią zapewnić więzy krwi.
I wreszcie po tylu latach to zamazane samorozwojem wspomnienie odżywa we mnie uśmiechem siwowłosego Włocha w kameralnej restauracji cienistego zaułku ulicy. W jego oburzeniu naszą dwukrotną odmową kelnerce spróbowania 'Limoncello'. W tych kilku słowach anglosaskich pośród zalewu romanizmów, dzięki którym nasze porozumienie nie jest tylko w praktyce nieme. W jego dosłownie niemym zachwycie włosami mojej przyjaciółki, okazanym ciągłym ich głaskaniem, które nie powoduje nawet najmniejszej dozy naszego oburzenia. W zblazowaniu nastolatek klikających na swoich smartfonach podczas rodzinnych urodzin ich wuja przy stoliku obok. W godzinnym oczekiwaniu na rachunek i odmowie przyjęcia nie tylko napiwku, ale także jednocyfrowej części rachunku. W spiralnie rozchodzącej się płaszczyźnie zadaszenia i intymnych pocałunkach pary w kącie.

Zarówno Rzym, jak i Trento podarowały mi poczucie przynależność na obczyźnie. Obydwa miasta przytuliły mnie tymi restauracjami do swojej esencji i do najlepszego oblicza włoskiej natury. Obydwaj Panowie zainspirowali i wlali w duszę niezapomniane ciepło. Obydwa trunki zostały w końcu wypite. Wielokrotnie.