Drama

Nieskoro

porównania czynię

Gdy znam
przejrzysty ich wynik

Już zanim

Ty mi dźgasz
sobą spokój

Chodź mówią mi
że to ciśnienie

Na szkło

Od lat uczę się
ufać instynktom

Nie wierzyć zbytnio
w ludzką empatię

Zbyt płaski robi się ten świat.

***

przeciętność mnie

przeraża
przytłacza 

bezsilnością

nowotworową
zaskakującą znikąd
nagłą obecnością

Zuzia

żeby móc o tym nie myśleć

wymuszam niezdrowo

wysokie tętno biegu

dla dystrakcji kompulsywnie

tworzę i wykreślam

pozycję z listy zadań

lub mogę się skupić na przykład

na męczącej suchości języka

i pulsującym bólu głowy

tu-dum. tu-dum.

tu-dum. tu-dum.

tu-dum. tu-dum.

znajome to jakoś

znajomo uwiera

***

W mojej głowie przez ostatnie 2:15

zaszło wiele procesów

twórczo niszczących

przyjemnie bolesnych

I chwiejnie wypełniających

poczuciem celu

Wiele razy wzdrygnęłam się

po wzroku niewidzącym

po kroku niestałym

I to właśnie Ty jesteś nadal

pierwszą osobą do której zadzwonie

Niezmiennie

Bo tylko Ty umiesz skleić

moją całość z kawałków

***

kim jesteś
przeciętna mdła postaci
odprysku blasku
dni minionych
bez tłumaczenia
płynności przejścia
zatańcz jutrzejszy dzień
w rytm swoich myśli
wbrew melancholijnym
kroplom na szprychach roweru
oznajmij nadejście
wiosny nastrojów

***

Zawsze chciałam nauczyć się pleść
z chwili codziennych swoją przyszłość
tak samo jak te koszyki z wiklinowych gałązek
według idealnie chaotycznych schematów

Przekładać z prawej na lewą sukcesy
by z lewej na środek zasupłać je klęską
niezauważenia różowej poświaty
na ostatnich tego dnia mammatusach

I ukryć książkowe wyrzuty sumienia
jak zakończenia najcieńszych wici
pomiędzy scaloną strukturą formy
swojego w oczach innych obrazu.

Bo czy materializm może objawiać się w niuansach?
W nieumiejętności nauki bez kolorowych znaczników i zakreślaczy.
W czułości gestu dotyku ekspresu do kawy.
W pedantyczności ułożenia przedmiotów na biurku.
A czy niemożność zaśnięcia na krzywo pościelonym łóżku,
mania wyrównywania podkładek na stole,
potrzeba stałego układu bibelotów na parapecie,
czy to już zakrawa na nerwice natręctw?

Czy może to po prostu nawyki.

Nawykłam do wyniszczającej pedanterii i konkurencji.
Nie umiem nie stanąć do wyścigu, chociażby nieświadomie.
Dążąc do celu, tracę go z oczu.

Tak bardzo boli niedoskonałość.

Chcę snąć i zaśnić.
Imperfekcyjnie.